رویاهای تورنتویی

اگر می‌بینید چراغ این‌جا فعلا خاموش است و خبری نیست برای این است که نمی‌خواهم آه و ناله را به "رویاها" بیاورم... بگذار "رویاها" همیشه وصف آرزوها باشند و به شوق نوشتن در همین‌جا هم که شده عزمم را جزم می‌کنم تا هیچوقت رویاها و آرزوها و امید را از دست ندهم. جسارتِ امید همیشه در تمام رگ‌هایم جریان دارد. و این جسارت به این راحتی‌ها خاموش نمی‌شود...

این‌جا بیشتر خواهم نوشت.